Günlerden bir gün,  köylerden birinde, adamın birinin eşeği, kuyunun
birine düşmüş.

Niye düşer, nasıl düşer sormayın. Eşek bu. Düşmüş  işte.

Belki kör bir kuyuydu, ağzı tahtayla kapatılmıştı  belki, üzerine de
toprak dökülmüştü.

Zamanla tahta çürüdü, zayıfladı,  toprakta biten otları yemek isteyen
eşeğin ağırlığını çekemedi ve  güm.

Hayvancık saatlerce acı içinde kıvrandı, bağırdı  kendi dilinde.
Ayıptır söylemesi, anırdı  yani.

Sesini duyan sahibi gelip baktı ki vaziyet  kötü.

Zavallı eşeği kuyunun dibinde melul mahzun  bakınıyor. Üstelik yaralanmış.

Karşılaştığı bu durumda kendini  eşeği kadar zavallı hisseden
adamcağız köylüleri yardıma  çağırdı.

Ne yapsak, ne etsek, nasıl çıkarsak soruları havada  kaldı.

Sonunda karar verildi ki kurtarmak için çalışmaya  değmez.

Tek çare, kuyuyu toprakla  örtmek.

Ellerine aldıkları küreklerle etraftan kuyunun içine  toprak attılar.

Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları, her  seferinde silkinerek dibe döktü.

Ayaklarının altına aldığı toprak  sayesinde her an biraz daha yükseldi .

Ve sonunda yukarıya kadar çıkmış oldu. Köylüler ağzı  açık bakakaldı.



Hayat, bazen  bizim de üzerimize abanır. Ne bazeni, çoğu  zaman.



Toz toprakla örtmeye çalışanlar çok olur.



Bunlarla başetmenin tek yolu, yakınıp sızlanmak  değil, düşünüp
silkinmek ve kurtulmak, aydınlığa adım  atmaktır.



Kör kuyuda olsak  bile...